Numer piętnasty „Formatu Literackiego”

„Format Literacki” nr 15 (środek) [pdf]

„Format Literacki” to niezależny kwartalnik artystyczno-literacki wydawany przez Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział we Wrocławiu we współpracy z Klubem Muzyki i Literatury oraz Ośrodkiem Kultury i Sztuki.
W najnowszym numerze czasopisma przygotowanym pod hasłem Theatrum mundi znalazły się wiersze: Jarosława Barańczaka, Mariana Lecha Bednarka, Krzysztofa Chary, Roberta Gawłowskiego, Johanna Wolfganga Goethego, Hatifa Janabiego, Gabriela Leonarda Kamińskiego, Pawła Kuligowskiego, Dariusza Tomasza Lebiody, Grzegorza Malechy, Francisco Mata Uloa, Andrzeja Mularczyka, Andrzeja Saja; eseje, szkice, recenzje i rozmowy: Urszuli M. Benki, Moniki Braun, Kamila Bryki, Bogusława Jasińskiego, Tadeja Karabowicza, Irminy Kosmali, Janusza Krupińskiego, Rogera Piaskowskiego, Marka Rapnickiego, Andrzeja Saja, Cezarego Wąsa; proza: Moniki Bakalarz, Musy Çaxarxana Czachorowskiego, Stanisława Karolewskiego, Bogdana Kocy, Marty Kułaj, Waldemara Okonia, Rogera Piaskowskiego, Krzysztofa Rudowskiego. Kwartalnik wzbogacony jest również o prace plastyczne Pawła Frąckiewicza i Emila Gosia.
            Pismo powstaje dzięki wsparciu finansowemu Wydziału Kultury Urzędu Miejskiego Wrocławia i Budżetu Województwa Dolnośląskiego.

Patronat: Urząd Miasta Wrocławia, Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego.

Ze wstępu Waldemara Okonia:
„Chciałbym w tym miejscu upamiętnić również zmarłego niedawno naszego Przyjaciela i Autora – Rogera Piaskowskiego, którego osobie poświęcimy oddzielny obszerny biogram w kolejnym, podwójnym numerze pisma. Będzie nam zawsze brakowało jego nowych tekstów i nietuzinkowej artystycznej osobowości wprowadzającej w często nadmiernie uporządkowany świat nie tylko literacki elementy cokolwiek anarchistycznego chaosu i oryginalnej myśli poetyckiej. Theatrum mundi bez niego jest o wiele uboższe i jakże prawdziwe wydają się w tym momencie słowa Janusza Krupińskiego, że »teatralność urywa się w tym punkcie, gdzie obecne jest cierpienie. Nie ma widzów. Nie jest czymś, co można widzieć lub pokazać. Tym bardziej nie jest czymś, czemu można się przyglądać«. W kontekście tych słów pojawia się jednak pytanie o to, czy sztuka, która po nas pozostaje, nie jest formą, chociażby w niewielkim stopniu uwolnienia się od owego cierpienia, ponieważ staje się nami poprzez dzieła, którym być może ktoś po latach się przyglądnie i spróbuje je zapamiętać. Musimy bowiem założyć, że to ona i tylko ona trwa na posterunku wieczności, broniąc nas przed ostateczną zagładą”.