Towarzystwo Wagnerowskie we Wrocławiu, Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zapraszają na prezentację książki Adama Czopka i Juliusza Multarzyńskiego pt. „Maria Fołtyn – życie z Moniuszką”

10 grudnia (wtorek) 2019 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny

Plakat [pdf]

Adam Czopek, Juliusz Multarzyński. ''Maria Fołtyn – życie z Moniuszką'' (okładka) [pdf]

O książce opowiadać będzie autor Adam Czopek

Sławomir Pietras o książce: www.maestro.net.pl/index.php/9085-maria-foltyn-angora?limitstart=0

Adam Czopek - dziennikarz, publicysta muzyczny, kolekcjoner. Od ponad trzydziestu pięciu lat jest pilnym obserwatorem życia muzycznego w Polsce i za granicą. Publikuje recenzje i artykuły dotyczące głównie muzyki operowej w prasie ogólnopolskiej i periodykach muzycznych. Jest autorem wielu opracowań monograficznych zamieszczonych w programach i folderach teatrów operowych Poznania, Wrocławia, Łodzi, Bytomia oraz Krakowa. Na jego publicystyczny dorobek składają się: Polacy na wielkich scenach operowych świata (2008); Krystyna Jamroz wielka dama polskiej opery (2009); Polacy w świecie wielkiej opery (2013); Krystyna Jamroz – życie dla sceny (2014); Świętokrzyskie soprany, tenory i basy (2014); Międzynarodowy; Saga rodu Reszków (2017); Maria Fołtyn – życie z Moniuszką (2019). Jego zainteresowania operowe w większości skupiają się na twórczości Giuseppe Verdiego, Ryszarda Wagnera oraz Wolfganga Amadeusza Mozarta i Giacomo Pucciniego. Z równym zainteresowaniem śledzi twórczość i losy scenicznych inscenizacji kompozytorów polskich: Stanisława Moniuszki, Karola Kurpińskiego, Krzysztofa Pendereckiego. Szczególnie bliska jego zaiteresowaniom pozostaje historia opery i jej wykonawców. Przez kilka lat prowadził w miesięczniku ''Muzyka21'' stały cykl ''Legendy polskiej wokalistyki''. W tym samym miesięczniku prezetował opracowania monograficzne wszystkich oper Giuseppe Verdiego, Vincenzo Belliniego oraz Ryszarda Wagnera. Obecnie kontynuuje ten cykl na portalu ''Maestro'', gdzie prezentowane były szkice dotyczące twórczości Gaetano Donizettiego. Jest regularnie zapraszany, jako recenzent, na premiery w polskich teatrach operowych. Wielokrotnie bywał gościem Festiwalu w Bayreuth i Salzburgu oraz teatrów operowych w Wiedniu, Monachium, Paryżu, Drezna, Pragi, Budapesztu i Berlina. Swoje muzyczno-operowe zainteresowania realizuje w kolekcjonerskiej pasji, której poświęca się również ponad trzydzieści lat. Jego kolekcja plakatów, programów i zdjęć operowych zaliczana jest do największych tego typu zbiorów w Europie i była wielokrotnie prezentowana w polskich teatrach operowych i podczas festiwali muzycznych.
„Maria Fołtyn – życie z Moniuszką”, książka wydana w Roku Stanisława Moniuszki ustanowionego przez Sejm RP w 200 rocznicę urodzin kompozytora. Biografia Marii Fołtyn, kobiety – instytucji, artystki o nieprzeciętnym głosie, takimż temperamencie, a przy tym osoby o wielu obliczach i pasjach. Barwną i fascynującą osobowością artystki można by obdzielić kilka dziedzin kultury i wszędzie miałaby coś do powiedzenia. Była gejzerem energii. Mimo, że miała opinię wspaniałej primadonny, znakomitego reżysera oraz animatorki wielu artystycznych wydarzeń, to jednak do historii polskiej kultury przeszła przede wszystkim jako niestrudzona propagatorka twórczości Stanisława Moniuszki, który zyskał w jej osobie niezwykłego ambasadora swojej twórczości w kraju i na świecie. Żyła według zasady – „w Życiu jak w miłości, wszystko albo nic.” Książka zyskała wiele pozytywnych opinii:
„Maria Fołtyn jak mało kto zasłużyła na taką publikację. Bez niej trudno sobie wyobrazić powojenną historię polskiego teatru muzycznego. Była artystką wszechstronną, obdarzoną pięknym głosem, oryginalną urodą i temperamentem, który na scenie zachwycał, a w życiu prywatnym przysparzał kłopotów. „Zawsze śpiewałam w ekstazie. Szokowałam wibracją ciała, ekspresją, emocjami, jakie pokazywałam w relacjach z partnerami na scenie” – wyznała w jednym z wywiadów, dodając, że śpiewanie to „sprawa erotyczna”. – Lidia Zawistowska.
„W książce poświęconej Marii Fołtyn umieścił też, obok własnych, starannie dobrane i pewnie z niemałym wysiłkiem odnalezione zdjęcia archiwalne Artystki. Tekst Adama Czopka ma płynną narrację, czyta się go z zainteresowaniem, zawiera mnóstwo mało komu znanych szczegółów i wyłania się niego postać Marii Fołtyn nie tylko w jej wielu rolach publicznych: śpiewaczki, reżyserki operowej, organizatorki życia muzycznego, propagatorki muzyki Stanisława Moniuszki, ale także ciekawego człowieka.” – Piotr Nędzyński
„To jedna z najpiękniej wydanych książek o artystach. Zachwyt budzi ilość znakomitych zdjęć i barwna opowieść, łącząca urzekający styl z faktografią oraz dokładnie sporządzoną dokumentacją. Nie to jednak portret hagiograficzny, bo nie stronicie Panowie od anegdot i charakterystyki niepokornej i fascynującej osobowości. – Jan Degler

Powstańcy Warszawscy, spotkanie

10 grudnia (wtorek) 2019 roku o godz. 15.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

''Powstanie warszawskie (1 sierpnia–3 października 1944 r.) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego. Powstanie warszawskie było wymierzone militarnie przeciw Niemcom, a politycznie przeciw Rosji Sowieckiej. Dowództwo Armii Krajowej planowało samodzielnie wyzwolić stolicę jeszcze przed wkroczeniem Armii Czerwonej, licząc, że uda się w ten sposób poprawić międzynarodową pozycję legalnego rządu Rzeczypospolitej Polskiej oraz zahamować realizowany przez Stalina proces sowietyzacji Polski. Po wybuchu powstania Armia Czerwona wstrzymała ofensywę na kierunku warszawskim, a sowiecki dyktator konsekwentnie odmawiał udzielenia powstaniu pomocy, m.in. nie wyrażał zgody na międzylądowanie samolotów alianckich startujących z terytorium Włoch, dostarczających broń i zaopatrzenie powstańcom. Zgoda taka zapadła 16 września kiedy praktycznie żaden z zrzutów nie mógł trafić w ręce powstańców. Wsparcie udzielone powstańcom przez USA i Wielką Brytanię miało natomiast ograniczony charakter i nie wpłynęło w sposób istotny na sytuację w Warszawie. W rezultacie oddziały powstańcze przez 63 dni prowadziły samotną, heroiczną walkę z przeważającymi siłami niemieckimi, zakończoną 3 października 1944 roku. W trakcie dwumiesięcznych walk straty wojsk polskich wyniosły ok. 16 tys. zabitych i zaginionych, 20 tys. rannych i 15 tys. wziętych do niewoli. W wyniku nalotów, ostrzału artyleryjskiego, ciężkich warunków bytowych oraz masakr urządzanych przez oddziały niemieckie zginęło od 150 tys. do 200 tys. cywilnych mieszkańców stolicy. Na skutek walk powstańczych oraz systematycznego wyburzania miasta przez Niemców uległa zniszczeniu większość zabudowy lewobrzeżnej Warszawy, w tym setki bezcennych zabytków oraz obiektów o dużej wartości kulturalnej i duchowej. Powstanie warszawskie uznawane jest za jedno z najważniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski."
Źródło: Wikipedia