Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na spotkanie z Radosławem Kuliniakiem połączone z prezentacją książki Radosława Kuliniaka, Mariusza Pandury, Łukasza Ratajczaka pt. „Filozofia po ciemnej stronie mocy. Krucjaty marksistów i komunistów polskich przeciwko Lwowskiej Szkole Filozoficznej Kazimierza Twardowskiego. Część III: Ostateczne starcie”

Prowadzenie Bogusław Paź
4 lutego (piątek) 2022 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Spotkanie transmitowane online

Obecność słuchaczy na sali uzależniona jest od aktualnie obowiązujących przepisów sanitarnych.

Plakat [pdf]

R. Kuliniak, M. Pandura, Ł. Ratajczak, „Filozofia po ciemnej stronie mocy. Krucjaty marksistów i komunistów polskich przeciwko Lwowskiej Szkole Filozoficznej Kazimierza Twardowskiego. Część III: Ostateczne starcie” (okładka) [pdf]

R. Kuliniak, M. Pandura, Ł. Ratajczak, „Filozofia po ciemnej stronie mocy. Część III: Ostateczne starcie”, Wydawnictwo Marek Derewiecki, Kęty 2020.
W 1950 r. Adam Schaff wpadł na pomysł iście diabelski, aby powołać Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR, na którego czele wkrótce sam miał stanąć. W ramach tej inicjatywy prowadził jawną walkę z lwowskimi uczniami Twardowskiego. Stworzył doskonale przemyślaną machinę działań. Dobrał sobie wykonawców do brudnej roboty. Jego iście szatański plan polegał na tym, że przydzielił swoim aspirantom konkretne zadania, mające na celu wyplenienie wszelkiej pamięci o szkole lwowskiej. Bronisław Baczko, Leszek Kołakowski, Henryk Holland, a także Tadeusz Juliusz Kroński otrzymali konkretne przydziały. Mieli skutecznie zaatakować Tadeusza Kotarbińskiego, Kazimierza Ajdukiewicza, a w dalszej kolejności Romana Witolda Ingardena i Władysława Tatarkiewicza. Na końcu Schaff pozostawił sobie wisienkę na torcie. Miał nią być atak na Kazimierza Twardowskiego. W ramach IKKN-u doszło do ostatecznego starcia między stalinowcami a „burżuazyjną” i „idealistyczną” Szkołą Lwowską. Dokonał się zamach na niepodważalne autorytety naszej filozofii. Działania te nie powiodły się do końca Schaffowi i jego uczniom. Jasno i wyraźnie utrwaliły jednak wśród decydentów władzy obraz imperialistycznego wroga, z którym koniecznie należało walczyć. Proces ten trwał przez wiele lat. I choć pamięć o tamtych filozofach zachowała się do czasów dzisiejszych, to wciąż nie została ona odkryta do samego końca. Nadal na polskiej filozofii ciążą czerwone plamy z przeszłości, które jeszcze dziś dla spadkobierców działań stalinowców pozostają niewygodne.

Radosław Kuliniak – historyk filozofii, profesor doktor habilitowany; Uniwersytet Wrocławski, Wydział Nauk Społecznych, Instytut Filozofii, Zakład Filozofii Nowożytnej – kierownik; Centrum Badawcze Ingarden – kierownik. Autor i współautor licznych prac z zakresu filozofii niemieckiego oświecenia, niemieckiego idealizmu, a także XIX i XX-wiecznej filozofii polskiej: R. Kuliniak, M. Pandura, „Jestem filozofem świata (Κόσμου φιλόσοφός εἰμι). Roman Witold Ingarden (1893–1970). Część pierwsza: lata 1893–1938”, Wydawnictwo Marek Derewiecki, Kęty 2019, ss. 883; R. Kuliniak, M. Pandura, „Jestem filozofem świata (Κόσμου φιλόσοφός εἰμι). Roman Witold Ingarden (1893–1970). Część druga: lata 1939–1970”, Wydawnictwo Marek Derewiecki, Kęty 2020, ss. 871; R. Kuliniak, M. Pandura, Ł. Ratajczak, „Filozofia po ciemnej stronie mocy. Krucjaty marksistów i komunistów polskich przeciwko Lwowskiej Szkole Filozoficznej Kazimierza Twardowskiego. Cz. I: Lata 1945–1951”, Kęty 2018, ss. 380; R. Kuliniak, M. Pandura, Ł. Ratajczak, „Filozofia po ciemnej stronie mocy. Krucjaty marksistów i komunistów polskich przeciwko Lwowskiej Szkole Filozoficznej Kazimierza Twardowskiego. Cz. II: Problem reformy szkolnictwa wyższego w świetle partyjnej ofensywy ideologicznej”, Kęty 2019, ss. 289; R. Kuliniak, M. Pandura, „Lwowskie Seminarium Arystotelesowskie Romana Witolda Ingardena z lat 1937–1938”, Kęty 2020, ss. 218; R. Kuliniak, M. Pandura, „Roman Witold Ingarden we Wrocławiu. Zapomniana historia Uniwersytetu Wrocławskiego z 1945 roku”, Kęty 2020, ss. 183.

Bogusław Paź – profesor Uniwersytetu Wrocławskiego (Instytut Filozofii). Absolwent Wydziału Filozofii KUL (promotor pracy magisterskiej: prof. M.A. Krapiec OP). Prezes Polskiego Towarzystwa Leibnizjańskiego – Societas Leibnitiana Polonorum. Doktorat o filozofii Ch. Wolffa opublikowany pt. „Epistemologiczne założenia ontologii Christiana Wolffa”, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2002. Habilitacja poświęcona zasadzie racji: „Naczelna zasada racjonalizmu. Od Kartezjusza do wczesnego Kanta”, Wydawnictwo Aureus, Kraków 2007. Opublikował ponadto m.in. tom zbiorowy „Prawda historyczna a prawda polityczna w badaniach naukowych. Ludobójstwo na Kresach południowo-wschodniej Polski w latach 1939–1946”, Kraków 2015 oraz monografię o dziejach nowożytnej metafizyki: „Filum cognitionis. Przemiany metafizyki w ontologię od Suareza do Kanta”, Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa 2019. Autor łącznie 99 recenzowanych publikacji.
Obszar zainteresowań: historia filozofii (zwł. nowożytnej), filozofia kłamstwa, filozofia historii, teoria prawa naturalnego, etyczne aspekty ludobójstwa (zwł. ukraińskiego na Kresach II RP), teoria i historia filmu. Aktualnie realizuje w ramach przyznanego stypendium roczny ministerialny projekt pt. „Arystokrata Zanussi i następcy Protagorasa. Esej o filmie i filozofii”.