Uroczystość wręczenia Nagrody Literackiej Czterech Kolumn Teresie Tomsi za całokształt twórczości
W części muzycznej: Franciszka Litwin – fortepian
Nagroda Literacka Czterech Kolumn jest przyznawana poszukiwaczom i odkrywcom, czyli tym, którzy (parafrazując Blaise’a Cendrarsa) mają odwagę iść aż do końca horyzontu, za dzieła poetyckie lub eseistyczne, napisane w języku polskim, tj. za konkretne książki lub za całokształt twórczości. Nagroda została zainicjowana w 2000 roku przez historyka sztuki, lotnika, sadownika i pisarza Stanisława Pasternaka. Jury, składające się zawsze z pięciu osób (czterech pisarzy lub krytyków i jednego czytelnika) zbiera się na posiedzeniach w Lutyni koło Wrocławia w sadzie brzoskwiniowym w cieniu nieistniejących skrzydeł zabytkowego wiatraka lub we Wrocławiu. Od 2013 roku pracom jury w składzie: śp. Barbara Baworowska (do 2020), Krzysztof Krasuski (od 2021), śp. Stanisław Pasternak (do 2024), Ireneusz Staroń, Paulina Subocz-Białek i Jerzy Żurko (od 2022), przewodniczy Dorota Heck, rok później zaś włączyły się w organizację uroczystości wręczenia nagrody, a działające na Uniwersytecie Wrocławskim, Koło Naukowe im. Brunona Schulza i Pracownia Kultury Literackiej XX wieku. Laureaci otrzymują Statuetkę Czterech Kolumn. Nagroda Czterech Kolumn będzie przyznawana wówczas, gdy ukażą się dzieła uznane przez jury za spełniające zasady regulaminu podróży do końca horyzontu. 
Teresa Tomsia – poetka, eseistka, animatorka kultury. Urodziła się 20 grudnia 1951 roku w Wołowie na Dolnym Śląsku w ziemiańskiej rodzinie kresowej wygnanej z majątku na ziemi tarnopolskiej, wychowała się w pomorskim miasteczku. Ukończyła polonistykę (UAM) i studium reżyserii. Pracowała z młodzieżą twórczo uzdolnioną, realizując w Wielkopolsce projekty kulturotwórcze (Klub Piosenki Literackiej „Szary Orfeusz”; Ogólnopolski Konkurs Poetycki i Eseistyczny „Bliżej Nieskończonego” i in.). Jej wiersze tłumaczone były na język niemiecki, francuski, angielski, np. Schöner – Piękniejsze – C’est plus beau (2000), znajdują się w antologiach i wydaniach zbiorowych, m.in. wieczór/vespera. poezja/antologia „toposu” (2020); „150 Poems from Poland” (2025). Wydała tomiki wierszy, m.in. Skażona biel (2004), Gdyby to było proste (2015), cykl liryków paryskich W znikającym ogrodzie (2023), który został finalistą Nagrody ORFEUSZA, poematy dialogowe i ekfrazy Chłodne strugi (2025). Ukazały się zbiory jej szkiców literackich Rzeczywiste i wyobrażone (2013), Niedosyt poznawania (2018). Publikowała na łamach „Tygla Kultury”, „Toposu”, „Zeszytów Literackich”, paryskiej „Kultury”, „Frazy”, „Twórczości”, w pismach internetowych: „Recogito”, „Latarnia Morska”, „Helikopter”, „Księga Przyjaciół”, „Kuźnia Literacka”. Kilkakrotnie uczestniczyła w Dialogu Dwóch Kultur w Krzemieńcu i Warszawie, m.in. prezentowała autorski projekt almanachu w wersji polsko-ukraińskiej Czas pojąć ten świat – czas ukoić ból (2024) w tłumaczeniu Oleny Stepaniuk. Jej portrety narysowali Tadeusz Badowski, Paweł Jocz i Franciszek Starowieyski, pozowała do ostatniej rzeźby Michała Milbergera Figurka. Interesuje ją przenikanie się sztuk. Od 1993 roku należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Poznaniu.
Franciszka Litwin – pianistka solowa i kameralistka, specjalizująca się w muzyce fortepianowej epoki klasycyzmu, romantyzmu i impresjonizmu. Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Studia uwieńczyła koncertem dyplomowym magna cum laude. Otrzymała nagród specjalnych m.in. The Associated Board of the Royal Schools of Music pod patronatem Królowej Elżbiety II i Księcia Walii (2010). Stypendystka Prezydenta Miasta Wrocław Rafała Dutkiewicza oraz dwukrotnie JM Rektora Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. |
Spotkanie transmitowane online