Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na koncert ''Zespołu Muzyki Polskiej Mokosza'' poświęcony pamięci Zorianowi Dołędze Chodakowskiemu

4 lutego (sobota) 2017 roku o godz. 16.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]

Zespół Muzyki Polskiej MOKOSZA powstał w 2009 roku w wyniku fascynacji Polską, folklorem polskim i kulturą słowiańską. Od początku istnienia głównym celem działania zespołu było propagowanie muzyki polskiej oraz kultury ludowej i narodowej. Z czasem doszło również propagowanie kultury słowiańskiej, której bardzo wiele śladów pozostało we współczesnych obrzędach ludowych oraz muzyce. MOKOSZA prezentuje przede wszystkim muzykę ludową, ale w swoim repertuarze ma także utwory F.Chopina, St. Moniuszki, pieśni patriotyczne, kolędy i utwory własne do tekstów ludowych i poetów polskich ( np.Jana Kochanowskiego z Czarnolasu). Wszystkie utwory opracowane są przez Piotra Lerocha, założyciela i szefa zespołu.W skład zespołu wchodzi 16 osób: pięcioro instrumentalistów grających na flecie, skrzypcach, lutni, kontrabasie i instrumentach perkusyjnych oraz jedenaście wokalistek tworzących dwugłosowy chór. Inspiracje MOKOSZA czerpie z dzieła Oskara Kolberga "Lud, jego zwyczaje..." oraz nagrań twórców ludowych dokonanych przez Polskie Radio w ramach cyklu "Muzyka źródeł".

Od początku działalności zespół dał ponad 100 koncertów m.in. na Dożynkach Prezydenckich w Spale (2015), w Operze Wrocławskiej, w Klubie Muzyki i Literatury we Wrocławiu, w Ratuszu Wrocławskim, w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu, w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. W zeszłym roku najważniejszymi wydarzeniami były dwa koncerty w czasie Nocy Kupały na Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie oraz występ podczas Koncertu Galowego z okazjii 150-lecia Kół Gospodyń Wiejskich na IX Festiwalu Tradycji Dolnego Śląska w Operze Dolnośląskiej.

Koncert w Klubie Muzyki i Literatury poświęcony jest pierwszemu polskiemu etnografowi i archeologowi, prekursorowi działań na rzecz poznania kultury słowiańskiej - Zorianowi Dołędze Chodakowskiemu. Głowna pozycją muzyczną będzie Suita "Noc Kupały" na podstawie tekstu "Pieśni świętojańskiej o Sobótce" Jana Kochanowskiego z Czarnolasu, z muzyką Piotra Lerocha. Występ muzyczny poprzedzi krótka prelekcja na temat życia i działalności bohatera tego wieczoru, wielkiego polskiego patrioty.
Zorian Dołęga Chodakowski, właściwie Adam Czarnocki ur. 4 kwietnia 1784 roku w niezamożnej rodzinie szlacheckiej. Jego ojcem był oficjalista dworski Jakub Czarnocki, a matką Sekundyna z domu Borodziczówna. Po śmierci matki ojciec oddał go w 1795 roku pod opiekę krewnego, Ksawerego Czarnockiego, podstolego witebskiego z Lecieszyna. W majątku podstolego nie był jednak traktowany na równi z innymi członkami rodziny, co spowodowało jego rozgoryczenie i zwrócenie się ku klasie chłopskiej. Ukończył szkołę powiatową w Słucku w 1801 roku. Potem zaczął się przygotowywać do zawodu prawnika. Praktykę adwokacką odbywał w Nowogródku i Mińsku. W 1807 roku przyjął posadę plenipotenta dóbr hrabiego Józefa Niesiołowskiego i osiadł w Worończy. W roku następnym carska policja przechwyciła jego list odpowiadający na wezwanie do wstępowania w szeregi wojska polskiego w Księstwie Warszawskim. Nocą z 25 na 26 marca 1809 roku został aresztowany, a następnie skazany na dożywotnią służbę "w sołdatach". Wysłany do dywizji w Omsku, w czasie pieszej wędrówki na Syberię prowadził raptularz zatytułowany ''Bez chęci podróż moja'', który obecnie pozostaje zaginiony. Latem 1810 roku udało mu się pod Bobrujskiem uciec z dywizji. Wstąpił do piątego pułku piechoty i z armią Napoleona zawędrował aż pod Smoleńsk. Pseudonim Zorian Dołęga Chodakowski przyjął w 1813 roku i wtedy rozpoczął badania ludoznawcze. Przez kilka lat wędrował po kraju, notował pieśni i podania ludowe, gromadził materiały z zakresu "starożytności słowiańskich". W 1817 roku uzyskał protekcję i wsparcie finansowe księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Aby uzyskać stałą dotację instytucji naukowej na dalsze badania, napisał wiosną 1818 roku w Sieniawie rozprawę ''O Sławiańszczyźnie przed chrześcijaństwem''. Została opublikowana w 5. numerze "Ćwiczeń Naukowych". Jednak przedsięwzięcie Zoriana zostało ocenione negatywnie i odrzucone, najpierw na Uniwersytecie Wileńskim, a potem wśród rosyjskich mecenasów. W 1819 roku został wybrany na członka Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Został przychylnie przyjęty przez rosyjskie środowisko naukowe, m.in. dzięki krytyce tekstów historyka Mikołaja Karamzina, który miał wielu wrogów w swoim środowisku. Przedstawiony przez Chodakowskiego "Projekt naukowej podróży po Rosji" uzyskał subwencję, choć rok później ją stracił poprzez wpływy Karamzina. Ożenił się z Konstancją Fleming w 1819 roku. W ciągu dwóch lat zmarł syn z tego związku, a potem również żona. Wkrótce Chodakowski ożenił się powtórnie. Popadł w biedę i do końca życia nie uzyskał już finansów na badania. Mimo to dalej ciężko pracował i gromadził materiały. Ostatnią rozprawę, ''Próba wyjaśnienia słowa kniaź – ksiądz'', ukończył w 1824 roku. Pod koniec życia podjął posadę zarządcy dóbr u pewnego ziemianina w guberni twerskiej. Tam zmarł w 1825 r. w nieznanych okolicznościach.
Źródło i dodatkowe informacje: Wikipedia