Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu i Fundacja Elisabeth Duda z okazji dnia przyjaźni polsko-francuskiej zapraszają na wieczór poetycko-muzyczny poświęcony Czesławowi Miłoszowi z udziałem aktorki i autorki książki Elisabeth Dudy
Prowadzenie: Wanda Ziembicka-Has
Recytacja wierszy po polsku i po francusku: Elisabeth Duda
W części muzycznej: Franciszka Litwin (fortepian)
16 kwietnia (czwartek) 2026 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
W części muzycznej:
6 Pieśni F. Chopina na fortepian solo (w transkrypcji F. Liszta): Życzenie Wiosna Pierścień Hulanka Moja Pieszczotka Narzeczony
Książka wydana przez Wydawnictwo Austeria
„Wybierając dwadzieścia wierszy poety, kierowałam się z jednej strony ich uniwersalnym przesłaniem i potencjalną atrakcyjnością dla czytelnika francuskiego, a z drugiej słuchałam głosu własnego serca, które biło mocniej przy niektórych utworach. Raz bardziej przemawiała do mnie jego jasna, innym razem ciemna poezja, która pod koniec zabrzmiała w moim uchu niczym pełne emocji sonaty Mieczysława Weinberga. […] Poczułam, jak Miłosz niczym nieziemski sufler podpowiada nam słowa tam, gdzie widząc wojnę i dramaty ludzkie jesteśmy niemi. Jego trafne metafory pozwalają nam nazwać uczucia, których nie jesteśmy w stanie wyrazić, bo nie znajdujemy »w ludzkim języku ani jednego wyrazu«”.
Fragment Posłowia Elisabeth Dudy
Elisabeth Duda – aktorka (PWSFTviT w Łodzi z najlepszymi wynikami na roku 2004). Otrzymała Złotego Lwa na Kargowskim Festiwalu za najlepszą kreację aktorską w filmie Biegnij chłopcze biegnij. Dostała również nagrodę za najlepszą drugą rolę żeńską na 44. Festiwalu Teatru w Kaliszu oraz za najlepszą drugą rolę żeńską na 22. Festiwalu Szkól Teatralnych w Łodzi. Dziennikarka i uczestniczka różnych programów w telewizji polskiej. Przyznano jej nagrodę „Piękniejszej Polski” przez Ministra Kultury oraz tytuł „Francuskiej Obecności za granicą” przez francuski Senat, „Wybitny Polak we Francji” 2022, osobowość Polonii roku 2025 oraz Order Sztuki i literatury przez Minister Kultury Francji. Zagrała w licznych filmach długo, jak i krótkometrażowych, wcielając się między innymi w rolach Cosimy Wagner czy Marii Skłodowskiej-Curie, a w teatrze pamiętamy ją z ról Klary (Dwoje na Huśtawce) czy Ifigenii (Ifigenia w Taurydzie). Elisabeth mieszka pomiędzy Warszawą a Paryżem.
Wanda Ziembicka-Has – dziennikarka radiowo-telewizyjna, wykładowca akademicki, działacz społeczno-kulturalny, kreatorka wydarzeń kulturalnych, absolwentka PWST w Krakowie i Szkoły Filmowej w Łodzi. Zaangażowaniem zajmuje się sprawami społecznymi, skupiając się na losie ludzi wykluczonych, ubogich, niepełnosprawnych, samotnych i chorych. Przyczyniła się do upamiętnienia wybitnych osobowości związanych z Wrocławiem. Dzięki niej mamy: Obelisk J. Brahmsa, Skwer Cybulskiego i tablicę jego imienia, a także tablice pamiątkowe im. Wojciecha Jerzego Hasa, Stanisława Lenartowicza i Fryderyka Chopina. Jest fundatorką Prywatnej Nagrody im. Wojciecha Jerzego Hasa dla młodych filmowców.
Franciszka Litwin – pianistka solowa i kameralistka, specjalizująca się w muzyce fortepianowej epoki klasycyzmu, romantyzmu i impresjonizmu. Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Studia uwieńczyła koncertem dyplomowym magna cum laude. Otrzymała nagród specjalnych m.in. The Associated Board of the Royal Schools of Music pod patronatem Królowej Elżbiety II i Księcia Walii (2010). Stypendystka Prezydenta Miasta Wrocław Rafała Dutkiewicza oraz dwukrotnie JM Rektora Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Franciszka Litwin - rozszerzona nota [pdf]
Transmisja z wydarzenia:
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na premierę książki Jana Stanisława Witkiewicza pt. „Bogusław Szynalski. Moje lata z muzyką”
Prowadzenie: Grzegorz Chojnowski
13 kwietnia (poniedziałek) 2026 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Bogusław Szynalski – absolwent Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznej w Krakowie. Wokalne studia uzupełniające odbył w Musik für Hochschule Franz Liszt w Weimarze pod kierunkiem prof. P. Lisicjana, będąc również jego asystentem. Karierę artystyczną rozpoczął jako pierwszy baryton-solista Opery Królewskiej w Meiningen (1979–1984). Następnie był zatrudniony jako solista w Operze Krakowskiej (1984–1995) i Teatrze Wielkim w Poznaniu (1995–2006). Wielokrotnie kreował partie solowe na scenie Opery Narodowej w Warszawie. Występował m.in. w Danse Theater i Royal Theater w Hadze, w Concertgebouw w Amsterdamie, Palais des Congres w Paryżu. Śpiewał gościnnie na wielu scenach świata m.in. w Luxemburgu, Norymberdze, Berlinie, Heilbroon, Ostendzie, Carcasonne, wielokrotnie na Sommerfestspiele w Xanten. W 1995 roku wziął udział w Koncercie Galowym w Melbourne Concert Hall w Australii, w 1997 roku w Strasznym dworze S. Moniuszki w Buffalo. W 1998 roku dał recital w Casino Theatre w Lille. Brał udział w superprodukcjach Opery Wrocławskiej jako śpiewak gościnny. Był jedynym polskim barytonem posiadającym w swym dorobku artystycznym wykonanie głównych barytonowych partii: Wotana, Wędrowca i Gunthera w Pierścieniu Nibelunga R. Wagnera. Występował w produkcjach operowych na scenach wielu krajów: Włochy, Holandia, Niemcy, Austria, Szwajcaria, Belgia Luxemburg, Francja, Czechy, Litwa, Estonia, Anglia, Dania, Tajwan, Korea Południowa, Australia, Ameryka, Chiny, Cypr, Korsyka. Jest wyróżniony dwoma Złotymi Iglicami przyznanymi mu przez wrocławską publiczność. W 2013 roku uzyskał stopień doktora sztuk muzycznych, a 2015 stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk muzycznych w dyscyplinie artystycznej wokalistyki. W 2016 roku w sierpniu, śpiewając partię Jagona w Otellu G. Verdiego na estońskim festiwalu operowym w Sarema zakończył karierę. W swoim dorobku artystycznym posiada ponad 80 partii operowych.
Jan Stanisław Witkiewicz (ur. 24 czerwca 1955 w Zbąszyniu) – polski krytyk muzyczny i baletowy, publicysta, fotograf, kurator. od 1978 publikuje w miesięcznikach i tygodnikach kulturalnych. W latach 1994–1998 był związany z tygodnikiem „Wiadomości Kulturalne”. Zajmuje się również fotografią artystyczną, a także jest kuratorem licznych wystaw w Polsce, Austrii, Niemczech i na Litwie. Współpracował z Operą Wrocławską. W latach 1980. przebywał na emigracji w Szwajcarii. Jest członkiem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie z siedzibą w Londynie i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W 2021 roku otrzymał Nagrodę Literacką Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie za całokształt twórczości. Opublikował m.in. Witkacy i Witkiewiczowie (1982), Portrety Witkacego z kolekcji Jana Stanisława Witkiewicza (1996), Życie dla tańca. Rozmowy z Marią Krzyszkowską (1998), Artystyczna uczciwość. Rozmowa z Ewą Michnik (2003), Ewa Michnik i Opera Krakowska 1980–1995. Dokumentacja (2009), Balet romantyczny w grafice / The Romantic Ballet in Prints (2012), Muzyka i taniec. Wybór tekstów (2021).
Grzegorz Chojnowski – dziennikarz, publicysta, anglista i polonista. Laureat odznaki „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Pracuję w Polskim Radiu Wrocław, a od 1 stycznia 2015 jest szefem tematycznego cyfrowego Radia Wrocław Kultura (wcześniej TVP).
Źródło: chojnowski.blogspot.com
Transmisja z wydarzenia:
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu, Dolnośląski Oddział Związku Literatów Polskich we Wrocławiu zapraszają na „Wiosenne czytanie wierszy”
9 kwietnia (czwartek) 2026 roku o godz. 17.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Prowadzenie: Kazimierz Burnat
Oprawa muzyczna: Piotr Rejda
Związek Literatów jest kontynuacją założonego przez Stefana Żeromskiego w 1920 roku Związku Zawodowego Literatów Polskich. Do 1935 roku była to federacja niezależnych stowarzyszeń pisarskich, najpierw zrzeszonych w Zrzeszeniu Związków Zawodowych Literatów Polskich, potem – od 1928 roku nieformalnie kierowanych przez zarząd związku warszawskiego. Od 1935 roku był to już jednolity związek posiadający oddziały terenowe. Nie jedyny zresztą, bo obok niego istniały inne organizacje zrzeszające pisarzy i dziennikarzy. Reaktywowany w 1944 roku, w 1949 zmienił nazwę na Związek Literatów Polskich i charakter – z organizacji o charakterze zawodowym stał się związkiem twórczym. Nominalnie autonomiczny, działał w strukturze kierowanych i dotowanych przez państwo stowarzyszeń twórczych. Zakres autonomii, swobód twórczych i relacji z bieżącą polityką państwa był zresztą przedmiotem nieustannych sporów. Zawieszony w 1981 roku, w okresie stanu wojennego, w 1983 roku został rozwiązany (na mocy międzywojennego prawa o stowarzyszeniach, wchodzącego w skład tzw. ustaw kagańcowych) i w tym samym roku wznowił działalność. Po 1989 roku ZLP działa już na nowych zasadach. Jest samorządny, ale i samofinansujący się. Nowe regulacje prawne uniemożliwiają bowiem finansowanie ze środków państwowych statutowej działalności stowarzyszeń. Po reaktywacji szybko odbudowano strukturę organizacyjną. Obecnie terenowe oddziały ZLP działają we wszystkich ośrodkach wojewódzkich, a ponadto w Słupsku, Radomiu, Ciechanowie i Płocku, zrzeszając łącznie ponad 1300 członków i kandydatów. Statut ZLP określa, że członkami związku „mogą być pisarze polscy bez względu na miejsce zamieszkania: stale zamieszkali w Polsce bądź posiadający obywatelstwo polskie pisarze tworzący w innych językach”. Preambuła zaś powiada, iż „Związek Literatów Polskich zrzesza autorów dzieł literackich niezależnie od ich poglądów, postaw i przyjętych metod twórczych: nawiązuje do tych humanistycznych tradycji, które w kulturze polskiej zawsze były zespolone z troską o dobro kraju i sprawiedliwość społeczną”.
Dolnośląski oddział związku powstał w 1947 roku, prezesem był do 1951 roku Wojciech Żukrowski, do pierwszych członków należeli: Stanisław Dygat, Kamil Giżycki, Marian Jachimowicz, Tymoteusz Karpowicz, Tadeusz Mikulski, Jan Pierzchała, Lilian Seymour, Tadeusz Zelenay, Jakub Zonszajn.